پنجم تیر؛ روزی که آب و تاریخ کهن شهر شوشتر دوباره در جهان جاودانه شد

شوشتر، ۵ تیر ۱۴۰۵ – هر سال وقتی تیرماه از راه می‌رسد، بوی خاک نم‌کشیده و صدای آرام جریان آب در گوش شوشتری‌ها زنده می‌شود. امروز، سالروز ثبت جهانی سازه‌های آبی تاریخی شوشتر در فهرست میراث جهانی یونسکو است؛ روزی که این شاهکار بی‌نظیر مهندسی ایرانیان باستان، به عنوان دهمین اثر ایران با شماره ۱۳۱۵، برای همیشه در قلب جهان ثبت شد.تصور کنید: بیش از ۲۰۰۰ سال پیش، در دل سرزمین گرم خوزستان، نیاکان ما با دستانی پر از عشق به زمین و آب، سیستمی حیرت‌انگیز از بندها، کانال‌ها، تونل‌ها، آسیاب‌ها و آبشارهای مصنوعی ساختند که هنوز هم نفس می‌کشد. مادام ژان دیولافوا، باستان‌شناس فرانسوی، از آن به عنوان «بزرگ‌ترین مجموعه صنعتی پیش از انقلاب صنعتی» یاد کرده است. جایی که آب کارون با هوش و ذکاوت انسان رام شده بود تا زندگی ببخشد، نه ویران کند.در ۵ تیر ۱۳۸۸ (۲۶ ژوئن ۲۰۰۹)، وقتی خبر ثبت جهانی این مجموعه در سویل اسپانیا اعلام شد، گویی فریادی از دل تاریخ برخواست. فریادی از غرور ایرانی، از آن همه نبوغ و پشتکار که نسل به نسل منتقل شده. امروز این سازه‌ها نه فقط سنگ و آب، بلکه نمادی از هویت ما هستند؛ داستانی از همزیستی انسان با طبیعت، از مهندسی‌ای که هنوز هم مهندسان مدرن را به حیرت وامی‌دارد.اما این ثبت، فقط یک سند کاغذی نیست. این یک وعده است: وعده‌ای به فرزندانمان که این میراث را پاس بداریم. وعده‌ای که آب شوشتر همچنان جاری بماند، که آسیاب‌ها بچرخند و آن آبشارهای دل‌انگیز همچنان آواز بخوانند.در این روز عزیز، دلمان برای هر قطره آبی که از دل این سازه‌ها گذشته، برای هر بانویی که کنار جویبار نشسته و برای هر کودکی که در سایه این تاریخ بازی کرده، پر از احترام و عشق است.کهن شهر شوشتر، تو نه فقط شهر هستی؛ تو زنده‌ترین درس تاریخ هستی.*سالروز ثبت جهانی‌ات مبارک، ای گنجینه‌ی جاودان ایران. 🌊🪨❤️

محمد باقر عباسی