برگه دست‌نویس قدیمی ارسالی از دکتر محمدرضا طبیب شوشتری؛ شعری از دل وفاداری و هویت شوشتری

در روزهای اخیر، تصویری از یک برگه‌ی دست‌نویس قدیمی در شبکه‌های اجتماعی و محافل محلی استان خوزستان دست‌به‌دست می‌شود که توجه بسیاری از اهالی شوشتر و علاقه‌مندان به تاریخ و هویت محلی را به خود جلب کرده است. این برگه که با دستخطی روان و صمیمی نوشته شده، از سوی دکتر محمدرضا طبیب شوشتری ارسال شده و حاوی شعری کوتاه اما پرمعناست که بارها واژه‌ی «شوشتری» را تکرار می‌کند و حس تعلق، وفاداری و فداکاری را به تصویر می‌کشد.متن کامل این دست‌نوشته که بر روی کاغذ خط دار معمولی و با قلم مشکی نوشته شده، به شرح زیر است:ما که هستیم شوشتری خواهیم وکیل شوشتری هرکه را باشد نشان شوشتری رأی او باشد برای شوشتری جان خود سازیم فدای شوشتری ما نمی خواهیم وکیلی جز حکیم شوشتری هرکه گوید حرف حیدر نعمتی او بود دشمن میان شوشتریاین شعر کوتاه که به نظر می‌رسد در فضایی خودمانی و صمیمی سروده شده، از چند لایه معنایی برخوردار است. در سطر نخست، شاعر هویت خود را به‌روشنی اعلام می‌کند: «ما که هستیم شوشتری». سپس رأی و نظر او را به نفع شوشتر و شوشتری‌ها می‌خواهد. اوج احساس در سطر «جان خود سازم فدای شوشتری» نمایان می‌شود؛ جایی که شاعر آمادگی خود را برای فداکاری کامل در راه هویت و شهرش اعلام می‌کند.در بخش بعدی، شاعر آرزو می‌کند که نام دکتر علی اکبر حکیم شوشتری نیز با عنوان نماینده کهن شهرشوشتر در مجلس شورای ملی گره بخورد. بیت پایانی که کمی مبهم‌تر به نظر می‌رسد، با عبارت «هرکه گوید حرف حیدر نعمتی» و سپس «او بود در دشمن میان شوشتری» به پایان می‌رسد؛ عباراتی که ممکن است اشاره به تاریخ، شخص یا رویدادی محلی داشته باشد و نیاز به تفسیر بیشتر از سوی اهالی آشنا به تاریخ شوشتر دارد.شوشتر، شهر تاریخی و باستانی خوزستان با سازه‌های آبی ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی یونسکو، همواره محل پرورش چهره‌های علمی، فرهنگی و سیاسی بوده است.دکتر محمدرضا طبیب شوشتری نیز یکی از چهره‌های شناخته‌شده‌ی جامعه‌ی فرهنگی این استان به شمار می‌رود. ارسال این دست‌نوشته شعر قدیمی از سوی او، نه تنها یک اقدام شخصی، بلکه به نوعی بازتابی از حس تعلق عمیق نسل‌های مختلف شوشتری به ریشه‌ها و هویت محلی‌شان است.کارشناسان محلی معتقدند چنین پیام‌هایی، هرچند کوتاه و ساده، می‌توانند نقش مهمی در تقویت همبستگی اجتماعی و یادآوری ارزش‌های مشترک ایفا کنند. در شرایطی که بسیاری از شهرهای کوچک و متوسط با چالش‌های مهاجرت جوانان، فراموشی هویت محلی و فشارهای اقتصادی روبه‌رو هستند، بازگشت به ریشه‌ها از طریق شعر، خاطره و دست‌نوشته‌های شخصی، می‌تواند الهام‌بخش نسل جدید باشد.این دست‌نوشته همچنین یادآور سنت دیرینه‌ی نامه‌نگاری و شعرگویی در میان پزشکان و اهل فرهنگ ایرانی است؛ سنتی که در آن، پزشکان نه تنها به درمان جسم، بلکه به درمان روح و تقویت هویت جمعی نیز توجه داشته‌اند. دکتر طبیب شوشتری با انتشار این برگه، گویی پلی میان گذشته و حال زده و از نسل امروز نیز خواسته است که «شوشتری بودن» را نه فقط به‌عنوان یک عنوان جغرافیایی، بلکه به‌عنوان یک مسئولیت و افتخار حفظ کنند.در پایان، این خبر را با همان روحیه‌ای که در شعر آمده به پایان می‌بریم: هویت شوشتری زنده است، تا زمانی که کسانی باشند که جان خود را فدای آن کنند و با قلم و کلام، آن را زنده نگه دارند.امید است این پیام دست‌نویس، آغازگر گفت‌وگوها و اقدامات بیشتری برای پاسداشت میراث فرهنگی و اجتماعی شوشتر باشد.